“பிரசவத்தில் சர்ப்பமொன்றும் பிள்ளையொன்றுமாய்”
“மாதவிடாய் தீட்டுத்துணியில் பொதிந்து வைத்தாளாம் ஐந்துதலை தங்க நாகத்தை “
கவிஞர் செளமியாவின் நீராழி கவிதை தொகுப்பிலிருந்து இரு கவிதைகள் :
பத்தாய புரை & ஆயில்யம்
இந்த இரு கவிதைகளும் தனித்தனியான சம்பவங்களைச் சொல்லும் நாட்டார் நினைவுக் கதைகளாகத் தோன்றினாலும், அவற்றை இணைக்கும் அடித்தளம் சர்ப்ப வழிபாடு, பெண் உடல், குடும்ப நினைவு, மற்றும் புராணம்-யதார்த்தம் கலக்கும் கிராமிய மனவெளி ஆகும். இவை நேரடியான படிமக் கவிதைகள் அல்ல; மாறாக, ஒரு தலைமுறையிலிருந்து இன்னொரு தலைமுறைக்குக் கடத்தப்படும் வாய்மொழிக் கதைகளை கவிதை வடிவில் மீளுருவாக்குகின்றன.
1. "பத்தாய புரை" –
அந்தச் சர்ப்பகாவில்
தீயின் நாக்குகள்
நர்த்தனமாடின.
நீரை வாரி வாரி
தீயை அணைக்க முயல்கை
வெந்தணலின் வெப்பத்தால்
துடித்துடித்து அலறின சர்ப்பங்கள்.
கௌரி அக்கா குளத்துநீர் வற்றுமளவு
தண்ணீர் எடுத்து
வெந்தணலின் வெப்பம் தணித்ததை
விஸ்வாசமாய் பார்த்தன பாம்புகள்
அதன் பிறகு
ஆண்டுகள் பலவாய்
கர்ப்பம் தரிக்காத கெளரி
கர்ப்பவதியாகி பிரசவத்தில்
சர்ப்பமென்றும், பிள்ளையொன்றுமாய்.
சர்ப்பப் பிள்ளை
அவளிடம் பேசியது
கோவில் பூஜா கர்மங்களைச்
சொல்லியபடி
வீட்டு பத்தாயப்புரையில்
குடியேறியது.
வீட்டில் நல்லதுக்கும்
கெட்டதுக்கும்
பத்தாயப்புரையில் தங்கிய
சர்ப்பம் கதைச் சொல்லியது
அவள் காதில்.
( நீராழி கவிதை தொகுப்பு பக் 18)
இக்கவிதையின் சாரம் : சர்ப்பம், தாய்மை, குடும்பத்தின் மறைவெளி
இந்தக் கவிதையின் மையத்தில் இருப்பது சர்ப்பக்காவும், கர்ப்பமும் ஆகும். தீப்பிடித்த சர்ப்பக்காவில் தண்ணீர் ஊற்றி பாம்புகளைக் காப்பாற்றும் கௌரி அக்காவின் செயல் ஒரு சாதாரண இரக்கச் செயல் அல்ல; அது இயற்கை-மனித உறவின் ஒப்பந்தமாகக் காட்டப்படுகிறது. அதன் விளைவாக ஆண்டுகள் குழந்தையில்லாமல் இருந்த அவள் கர்ப்பம் தரிக்கிறாள். இங்கே கவிதை காரண-காரியத் தர்க்கத்தில் இயங்கவில்லை; நாட்டார் நம்பிக்கையின் தர்க்கத்தில் இயங்குகிறது.
"பிரசவத்தில் சர்ப்பமென்றும், பிள்ளையொன்றுமாய்"
என்ற வரி கவிதையின் மிக முக்கியமான படிமம். இது இரு அடுக்குகளில் வாசிக்கப்படலாம்:
சர்ப்பம் என்பது குலதெய்வம் அல்லது காவல் தெய்வம்.
சர்ப்பம் என்பது பெண்ணின் கருப்பை, பரம்பரை, மறைந்திருக்கும் குடும்ப வரலாறு ஆகியவற்றின் குறியீடு.
"பத்தாயப்புரை" (வீட்டின் தானியக் களஞ்சியம் அல்லது பழைய சேமிப்பு அறை) வெறும் இடமாக இல்லாமல், குடும்பத்தின் கூட்டுநினைவுகள் உறையும் இடமாக மாறுகிறது. அங்கே குடியேறும் சர்ப்பம் வீட்டின் நல்லது-கெட்டது அனைத்தையும் கதையாகச் சொல்லுகிறது. இதன் மூலம் பத்தாயப்புரை ஒரு வகையில் ஃபிராய்டிய (Freudian) "அறியப்படாத மனம்" (unconscious) போலவும், அல்லது நாட்டார் பண்பாட்டின் "மூதாதையர் நினைவகம்" போலவும் செயல்படுகிறது.
இந்தக் கவிதையில் பெண் ஒரு உயிரியல் தாயாக மட்டுமல்ல, குடும்பத்தின் புராணங்களைத் தாங்கிச் செல்லும் ஊடகமாகவும் இருக்கிறாள். சர்ப்பம் அவளிடம் மட்டுமே பேசுகிறது என்பதிலும் அந்தத் தன்மை வெளிப்படுகிறது.
2. "ஆயில்யம்"
நிதம்
அந்த அரண்மனை தொட்டெடுத்த
குளத்தைத் தாண்டி செல்லுகையில்
ஐந்துதலை நாகம் பொன்னிறத்தில்
மிதந்த பிரமை.
வயலில் களை பறிக்கும்
மதிய பொழுதில்
பொன்னிறத்தில்
ஐந்து தலை நாகம்
தாங்காத பிரம்பிப்பாய்
கட்டிய கண்டாங்கியால் சுற்றி
தங்க நாகத்தினை மூடி
மாதவிடாய் தீட்டு துணியால்
பொதிந்து வைத்தாளாம் வீட்டில்.
ஒவ்வொரு மாத ஆயில்ய நாளில்
படுக்க முடியாத படி
வீடு முழுக்க பாம்புகளாய்
அடுத்தடுத்த ஆயில்யத்தில்
குளத்தில் போட்டு விட்டாளாம்
ஐந்து தலை நாகத்தை.
பள்ளிகூடபிராயத்தில்
பத்மா சொல்லியது
இன்றெல்லாம் குளத்தைத்
தாண்டி செல்லுகையில்
தங்க நிறத்தில்
ஐந்துதலை நாகம்
( நீராழி கவிதை தொகுப்பு பக் 44)
இக்கவிதையின் சாரம் : பெண் உடல், தீட்டு, சர்ப்ப நம்பிக்கை
இங்கு "ஐந்து தலை பொன்னிற நாகம்" என்பது உண்மையான உயிரினமாக அல்ல, கூட்டுக் கற்பனையின் உருவமாக செயல்படுகிறது.
குளத்தைக் கடக்கும் சிறுமியின் பார்வையில் தோன்றும் அந்த நாகம், வயலில் வேலை செய்யும் பெண்ணின் கைகளில் பிடிபடுகிறது. ஆனால் அதை அவள்:
கண்டாங்கியால் சுற்றுகிறாள்,
மாதவிடாய் தீட்டு துணியால் பொதிந்து வைக்கிறாள்.
இந்தப் படிமம் மிக வலுவானது. தமிழ்ச் சமூகத்தில் "தீட்டு" என்று ஒதுக்கப்பட்ட மாதவிடாய் துணி, இங்கே ஒரு அதீத சக்தியைக் கட்டுப்படுத்தும் கருவியாக மாறுகிறது. இது ஆணாதிக்கச் சமூகத்தின் தூய்மை/அசுத்தம் என்ற கருத்தியலைத் தலைகீழாக்குகிறது. பெண் உடலிலிருந்து வெளியேறும் இரத்தம், சர்ப்பத்தின் ஆற்றலை அடக்கும் மந்திரப் பொருளாக மாறுகிறது.
ஆனால் அதை வீட்டில் வைத்திருப்பதால்: "ஒவ்வொரு மாத ஆயில்ய நாளில் படுக்க முடியாத படி வீடு முழுக்க பாம்புகளாய்" என்ற நிகழ்வு நடக்கிறது. இது ஒரு சாபமா, அருளா, குற்றவுணர்வா, குடும்பத்தின் ஒடுக்கப்பட்ட நினைவுகளா என்ற கேள்வியை கவிதை திறந்த நிலையில் வைக்கிறது. இறுதியில் அந்த நாகம் மீண்டும் குளத்தில் விடப்படுகிறது. இதன் மூலம் மனிதன் இயற்கையை முழுமையாகச் சொந்தமாக்க முடியாது; அதை அதன் இருப்பிடத்திற்கே திருப்பி அனுப்ப வேண்டியதுதான் என்ற அடிநாதமும் உருவாகிறது.
நாட்டார் பண்பாட்டுவியல்
இந்த இரண்டு கவிதைகளும் நாட்டார் புராணக்க்தைகளின் கவிதையாக்கத்திலிருந்து கருவை பிரதி எடுத்துக்கொள்கின்றன. இக்கவிதைகள் நவீனக் கவிதைகளில் பொதுவாகக் காணப்படும் தனிமனித அனுபவத்தை மையமாகக் கொள்ளாமல், கிராமிய வாய்மொழி மரபுகளை கவிதை வடிவமாக மாற்றுகின்றன. இவை ஒரு பாட்டி அல்லது அக்கா சொன்ன கதையின் தொன்மத்தைக் கொண்டுள்ளன.
பெண்ணியவெளி
இரண்டு கவிதைகளிலும் ஆண் பாத்திரங்கள் காணாமல் போய்விடுகின்றன. கௌரி அக்கா, வயலில் களை பறிக்கும் பெண், பத்மா — இவர்கள் மூலமாகவே சர்ப்ப உலகமும், குடும்ப நினைவும், சடங்குகளும் இயங்குகின்றன. பெண் உடல், கர்ப்பம், மாதவிடாய், பிரசவம் ஆகியவை வெறும் உயிரியல் நிகழ்வுகளாக இல்லாமல், புனிதமும் அச்சமூட்டுவதுமான பண்பாட்டு வெளிகளாகப் மாறுகின்றன.
மாய யதார்த்தம் (Magical Realism)
இந்தக் கவிதைகளில் சர்ப்பம் பேசுகிறது; கர்ப்பத்திலிருந்து சர்ப்பம் பிறக்கிறது; ஐந்து தலை பொன் நாகம் கண்ணுக்குத் தோன்றுகிறது. ஆனால் கவிதை இவற்றை வியப்பூட்டும் அதிசயங்களாக அல்ல, அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான பகுதிகளாகச் சொல்கிறது. இந்த அம்சம் இவற்றை மாய யதார்த்தக் கவிதைகளாக வாசிக்க அனுமதிக்கிறது.
குறியீடுகள்
சர்ப்பம் இக்கவிதைகளின் மையமாகவும் முக்கியமான குறியீடாகவும் உள்ளது.
சர்ப்பம் : என்பது
குலநினைவு,
பெண் கருவுறுதல்,
மூதாதையர் ஆவி,
இயற்கையின் மறைசக்தி,
சொல்லப்படாத குடும்ப ரகசியம்
எனப் பல அடுக்குகளைக் கொண்ட ஒரு திறந்த குறியீடாக இயங்குகிறது.
கவிதை மொழி .
கிராமிய சொற்களான "பத்தாயப்புரை", "கண்டாங்கி", "ஆயில்யம்", "சர்ப்பக்காவு" ஆகியவை கவிதைக்கு பண்பாட்டு அடர்த்தியை வழங்குகின்றன.
சர்ப்பம், கர்ப்பம், மாதவிடாய், குளம், தீ, தண்ணீர் ஆகிய இயற்கை மற்றும் உடல் சார்ந்த படிமங்கள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து செயல்படுகின்றன.
சில இடங்களில் கதைச் சொல்லல் கவிதைச் செறிவை விட மேலோங்கி நிற்கிறது.
இந்த இரண்டு கவிதைகளும் சர்ப்பத்தை ஒரு உயிரினமாக மட்டும் அல்லாமல், பெண் வழியாகக் கடத்தப்படும் குடும்பப் புராணம், உடலின் நினைவு, குல வரலாறு, மற்றும் கிராமிய அமானுஷ்யக் கற்பனை ஆகியவற்றின் உருவகமாக மாற்றுகின்றன. இவை நவீன தமிழ் கவிதையில் அரிதாகக் காணப்படும் சர்ப்பக்காவு-மைய நாட்டார் தொன்மவியல் உலகத்தைப் பதிவுசெய்கின்றன. குறிப்பாக, பெண் உடல் மற்றும் சர்ப்ப நம்பிக்கை ஆகியவற்றை ஒரே குறியீட்டு அமைப்பில் இணைப்பதன் மூலம், தனித்துவமான கவிதைமொழியையும் பண்பாட்டு நினைவியலையும் உருவாக்குகின்றன.
கவிஞர் செளமியா அவர்களுக்கு வாழ்த்துகள்.
----
நீராழி : கவிதைகள்
கவிஞர் : செளமியா
வாசி பதிப்பகம் தக்கலை, 2020.
பக் 82 விலை. ரூ 100.
