Wednesday, June 28, 2017

காதலுக்கு மூட்டுவலி

4.jpg (244×183)
யாருக்குத்தான் வயதாகவில்லை.
எல்லோருக்கும்தான்.
வளர்ச்சி, இயக்கம் இருந்தால் வயதும் சேர்ந்தே இருக்கும் என்பதுதானே விதி.
நிலவுக்கு வயது உண்டோ ?
அட நிலவுக்கு என்ன.. ?
 நிலவு நேசிக்கும் சூரியனுக்கும் நிலவு மணந்த பூமிக்கும் கூட
வயது உண்டுதான்.
வயதிருந்தால் முதுமையும் இருக்குமா ?
இருக்கும்.
முதுமை இருந்தால் முடிவும் இருக்குமா ?
இருக்கும்.
முடிவெல்லாம் முடிவுதானா ? இல்லை புதிதாக ஒன்றின் ஆரம்பமா ?
இருக்கலாம். வாழ்க்கை ஒரு வட்டம்தானே.
ஒன்றின் முடிவில் மற்றொன்றின் ஆரம்பம்.
ஒன்றே மற்றொன்றாய் புதிதாகப் பிறப்பதும் இறப்பதும் சங்கிலியாக இயக்கம்
 என்ற புள்ளியைச் சுற்றிச்சுற்றி.. இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
காதலுக்கு மட்டும் வயதில்லையா ?
என்றும் இளமையானது காதல்.
காதலுக்கு மூப்பில்லை.
காதலுக்கு மரணமில்லை.
காதலுக்கு முடிவில்லை.
காதல்தான் இயக்கத்தின் அச்சு.
இப்படி எல்லாம் காதலித்தவர்களும் சொல்கிறார்கள்,
கவிஞர்களும் சொல்கிறார்கள்.
காதலுக்கு முடிவுண்டு காதலுக்கும் மரணமுண்டு என்றால் பலகோடி உயிர்கள் வருத்தப்படக்கூடும்.
வேண்டுமானால் இப்படி வைத்துக்கொள்வோமா..
காதலுக்கு வயதுண்டு. ஆனால் முடிவில்லாத எண்போல வளர்ந்துகொண்டே இருக்கும்.
எதுதான் பெரிய எண்.. யாருக்குத் தெரியும். அவ்வளவு பெரிய எண்ணை
 எழுதிப்பார்க்க முடியுமா ?
கற்பனை செய்து கொள்ளலாம்.
என்ன இது ? அதிகாலையில் இப்படி ஒரு தத்துவ வேதாந்தம்.
என்ன செய்யட்டும். இன்று தான் பழைய டிரங்க் பெட்டியை எடுத்து சுத்தம் செய்தேன்.
பழுபேறிய சில கடிதங்கள். சில நினவுகள்.
அவன்களின் கடிதங்கள் பல.
அவன்களில் சிலர்களின் பெயர்கள் கூட இன்று மறந்துவிட்டது.
முகத்தை நினைவில் கொண்டுவர முயற்சி செய்துபார்க்கிறேன்.
ம்கூம்.ஒருத்தனின் முகமும் நினைவில் வரவில்லை.
ஏன் இத்தனை வருடங்களும் இந்தக் கடிதங்களை எல்லாம் பூட்டி வைத்துப்
பாதுகாத்தேன் ? தெரியவில்லை.
யாராவது எடுத்துப் படித்திருந்தால் என்னவாகியிருக்கும் ?
அவ்வளவுதான் என்னைப் பற்றி என்னவெல்லாம் பேசி யிருப்பார்கள் ?
அதைக் கற்பனை செய்யும்போது இன்றும் சிரிப்புதான் வந்தது!
சின்னதாக நோட்புத்தகத்தின் பக்கங்களைக் கிழித்து எழுதப் பட்டிருந்தக் கடிதம்.
 குண்டு குண்டான எழுத்துகள். இங்க் பேனாவால் எழுதப்பட்டிருந்தக் கடிதம்.
எழுதியவனின் முகமும் என் நினைவுகளில் கிழிந்துவிட்டதாலோ என்னவோ
 கடித்தத்தை மடித்து வைத்திருந்த மடிப்புகள் கிழிய ஆரம்பித்துவிட்டன.
‘இந்தக் கடிதம் கண்டவுடன் என் காதலை ஏற்றுக்கொண்டால் இக்கடிதத்தை
 உன்னிடமே வைத்துக்கொள்.. ப்டிக்கவில்லை என்றால் இக்கடிதத்தைத் திருப்பிக்கொடுத்துவிடு.. ‘
இன்றுவரை இந்தக் கடிதம் திருப்பிக்கொடுக்கப்படாமல் என்னிடம். என்னிடமே.
அடப்பாவமே.. அவனுடைய காதலை ஏற்றுக்கொண்டோமா ?
அப்படித்தானே அவன் நினைத்திருக்க வேண்டும் ?!!
ஏன் கடிதத்தைத் திருப்பிக்கொடுக்காமல் என்னிடமே வைத்துக்கொண்டேன் ?
அதிலும் அப்போது ஒரு சந்தோஷம் இருந்திருக்குமோ ?
தேதியில்லை. எழுதியவன் பெயரில்லை.
யாருக்கு எழுதியது என்று எதுவும் இல்லை.
மொட்டையாக எழுதப்பட்ட மொட்டைக் காதல் கடிதாசா ?
ஆங்..இப்போ நினைவுக்கு வருது.. அந்த மொட்டை சீனு எழுதிய கடிதம் இது.
குண்டா இருப்பான். அவன் சிரிக்கும்போது அமுல்பேபி மாதிரி இருக்கும்.
அவன் குண்டா இருக்கானு மற்ற பசங்கள் அவனை விளையாட்டிற்கு
 சேர்த்துக் கொள்ள மாட்டார்கள்!
நான் மட்டும்தான் பாவப்பட்டு அவனிடம் பேசிக்கொள்வேன்.
அந்தப் பாவப்பட்டு பேசியதில் வந்தக் காதல் கடிதம்..
இன்னொரு கடிதம்..
சுற்றிலும் கலர் பென்சிலால் பார்டர். அந்தப் பார்டரில் செடியும் பூக்களும்.
நடுவில் சிவப்புக் கலர் ப்பால்பென் எழுத்துகள்.
‘காதல் காதல் காதல்
காதல் போயின்
சாதல் சாதல் சாதல் ‘
என்று கடிதம் முடிவில் ..
நிலவு, பூ, நதி, மீன் என்று என்னவெல்லாமோ வர்ணிப்பு மயம்.
சாண்டில்யனின் கதையிலிருந்து அப்படியே காப்பி அடிச்சமாதிரி.
நீண்டக் கடிதம். இப்போது இதை ஒரு பக்கத்திற்கு மேல் வாசிக்கும்
சுவராஸ்யமில்லை.எழுதியது யார் என்பதையும் கடைசிப்பக்கத்தைப்
புரட்டிப்பார்த்து தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமில்லை.
ஹைஸ்கூலில் மாணவிகள் எல்லோரும் ‘A ‘ பிரிவில்.
சிறப்பு பாடம் நடக்கும்போது மட்டும் எல்லா ப்ரிவுகளும் ஒன்று சேரும்.
அல்ஜீப்ரா & ஜியாமெண்ரி எடுத்திருந்தேன்.
A, B. C, D நாலு பிரிவுகள் உண்டு. அப்போது +2 கிடையாது.
SSLC – 11 ஆம் வகுப்பு. அதன் பின் PUC . அப்புறம்தான் பட்டப்படிப்பு.
நான்குப் பிரிவுகளிலும் அல்ஜீப்ரா& ஜியாமெண்ரி எடுத்தவர்கள்
 ஒருவகுப்பில்.அதுபோல சயன்ஸ் எடுத்தவர்கள் ஒரு வகுப்பில். அதுபோல வரலாரு எடுத்தவர்கள் ஒரு வகுப்பில்…
இதில் இவன் ‘C ‘ வகுப்பில் இருந்த சாதிக்பாட்சா.
விளையாட்டில் இவந்தான் முதல்,
நிறைய போட்டிகளில் கலந்துகொள்பவன்.
ஸ்டேட் லெவலில் பங்கெடுத்துக்கொண்டவன். இவனால் பள்ளிகூடத்திற்கு
 நல்ல பெயரும் மதிப்பும். அதனால் எப்போதும் இவனைச் சுற்றி ஒரு கூட்டம்.
 எங்கள் குரூப்பில் எல்லோருக்கும் இவன் மீது ஒரு கண் உண்டு
. இவனுடைய கடிதம் வந்தவுடன் அன்று முழுவதும் என்னவோ
எனக்கே ஸ்டேட் லெவலில் வெள்ளிக்கோப்பைக் கிடைத்த மாதிரி சந்தோஷம். இரட்டைப்பின்னலைப் முன்னால் போடுவதும் முன்னால் போட்டதை எடுத்துப்
பின்னால் போடுவதுமாக…அவன் பார்க்கும்போதெல்லாம் மனசில் குறுகுறுப்பு. அவன் பார்க்காதிருக்கும்போது அவனைப் பார்க்க வைப்பதற்காக எதையாவது
அசட்டுத்தனமாக செய்துவைப்பதும் அவன் வாய்க்குள்ளேயே சிரிப்பதும்
‘ஏய்.. சாதிக் உன்னைத்தாண்டி பார்க்கிறான்.. ‘ என்று தோழிகள் சொல்லும்போது பெருமையாக ‘ ம்ம் தெரியும் ‘ என்று தலையசைத்ததும்..
அப்புறம்.. நான் கல்லூரிப் படிக்கும்போதே அவனுக்கு கல்யாணம் ஆகிவிட்டது.
அவுங்க வாப்பா செய்த பாய் வியாபாரத்தையே இவனும் செய்வதாக
பக்கத்து வீட்டு பாட்டி சொன்னதாக ஞாபகம்.
அதன்பின் ஒரு நாள் கல்லூரி முடிந்து டவுண் பஸ்ஸில் ஊருக்கு வரும்போது
 இவன் இரண்டு குழந்தைகள், மூன்றாவது அவளில் வயிற்றில்
உதைத்துக்கொண்டிருக்க கூட்டத்துடன் முண்டி அடித்துக்கொண்டு
 ஏறியபோது அவளையும் அவள் வயித்தையும் பார்த்து உட்கார்ந்திருந்த
பஸ் சீட்டிலிருந்து எழுந்து இடம் கொடுத்தது ரொம்பவும் தற்செயலாக நடந்தது.
அப்போதுதான் நான் அவனையும் அவன் என்னையும் பார்த்துக்கொண்டோம்.
முட்டுக்கு மேல் உயர்த்திக்கட்டியிருந்த வேட்டியை
என்னைக் கண்டவுடன் சட்டென அவன் கைகள் இறக்கிவிட்டுக்கொண்டன.
அவனையும் அறியாமல் அவன் கைகள் அவன் தலைமயிரைச் சரிசெய்தது.
என்னைச் சந்தித்ததில் அவன் இனம் புரியாதச் சங்கடத்தில் நெளிவதை
 என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. பாவமாக இருந்தது.
அவன் கண்களைச் சந்திக்காமல் வேறுபக்கமாக
என் பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டேன்.
கல்லூரி வாழ்க்கை பெண்கள் கல்லூரியாகப் போனதால்
 ஒன்னும் சுவராஸ்யம் இல்லை.
இந்த ஸிஸ்டர்களின் கெடுபிடியில் காதல் கடிதங்கள் குறைந்துபோனது.
ஹாஸ்டல் ஒரு சிறைச்சாலை மாதிரிதான். எங்கேயும் வெளியே போகக்கூடாது.
வருடத்தில் ஒரு முறை சினிமா பார்க்க போகலாம்.
 அதுவும் எல்லோருக்கும் ஒரே வரிசையில் டிக்கெட் ரிசர்வ் செய்யப்படும்.
காலேஜ் பஸ்ஸில் எல்லோரும் ஏறனும்.முன்னாலே பின்னாலே வாட்ச்மேன்.
 கூடவே இரண்டு மூன்று ஸிஸ்டர்கள்.
கொடுமைடா சாமி..
ஆனா சும்மா சொல்லப்படாது .. இதிலும் எப்படித்தான் செய்தி பரவிவிடுமோ
சேவியர் கல்லூரிக்கும் ஜாண்ஸ் கல்லூரிக்கும். டிக்கெட் ஹவுஸ் புல்லாயிடும்.
அப்படியே சினிமா முடிந்து வெளியில் வருவதற்குள் நிறைய பார்வைகள்,
 கடிதங்கள்.. பரிமாற்றங்கள்.
இப்படித்தான் அபூர்வராகங்கள் படம் பார்க்கப்போனோம்.
 படம் பார்த்தவுடன் ஹாஸ்டலுக்கு வந்து வார்டனிடம் வாங்கிக்கட்டிக்கொண்டோம்.
‘எவடி.. இந்தப் படத்தை நல்லப் படமுனு சொன்னது..நாங்கள் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டோம். ‘
வழக்கம்போல நான் முந்திக்கொண்டேன்.
‘பாலசந்தர் படம் மேடம். எல்லா பத்திரிகையிலும் இதைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். .அதுதான்.. ‘
பத்திரிகைகள் பேசினா.உடனே நல்லதுனு அர்த்தமா…
அன்றைக்கு எங்கள் எல்லோரையும் ஒரு மணிநேரம் முட்டிப்போட வைத்து
‘ஏசுவே.. என் பிள்ளைகளை மன்னியும் . தொலை தூரத்திலிருக்கும்
 இவர்களின் பெற்றோர்கள் எங்களை நம்பி இவர்களை விட்டிருக்கிறார்கள்..
பிதாவே. இந்த இளம் பிள்ளைகளுக்கு நல்ல புத்தியை நீரே தாரும்..
 எப்போதும் தவறானப் பாதைகளில் செல்லாமல் இவர்களை நீரே
 உம்முடைய கரங்களால் இரட்சித்தருளும். இவர்கள் இன்று அறியாமல் தவறு செய்துவிட்டார்கள் தேவனே.. இந்த உம்முடைய பிள்ளைகளை
 நீரே மன்னியும் பிதாவே.. ‘
ஸிஸ்டர் அழுது அழுது பிரேயர் .. கால் முட்டு வலித்தது.
கண்ணைத் திறந்துப் பார்க்க பயமாக இருந்தது.
எப்படியோ ஒரு வழியாக ‘ஆமென் ‘ சொல்லிவிட்டு வேகமாக ரூமுக்கு
 வந்து மெதுவாக என் பர்சைத் திறந்து அந்தக் கடிதத்தை வாசித்தது .
.கடிதம் எழுதியிருந்தது மூன்றாமண்டு படிக்கும் மாணவன். நான் இரண்டாமாண்டு.
எப்படியோ என் பெயரும் என்னைப் பற்றிய தகவல்களும் தெரிந்துகொண்டவன்.
இந்தக் கடிதம் மட்டும் என்னைச் சந்தோசப்படுத்தவில்லை,
ரொம்பக்கோபப்படுத்தியது.
இங்கிலீஷில் எழுதப்பட்டிருந்தக் கடிதம் .
ஏகப்பட்ட ஸ்பெல்லிங் மிஸ்டேக்.
க்கிராமர்.. கிடையாது. நோ வெர்ப். நோ பாஸ்ட் ப்ரசெண்ட் டென்ஸ் ..
அடப்பாவி.. நீ மூணாவது வருடம் இளங்கலை இறுதியாண்டு.
எந்தக் கல்லூரி இது.. அட.. கர்மமே சேவியர் கல்லூரி..
ரொம்ப பெருமை கர்வம் பிடிச்ச கல்லூரி ஆச்சே..
அங்கே இப்படியும் இருக்கிறார்களா..
என்ன செய்யலாம்.. கடைசியா துணிந்து ஒரு காரியம் செய்தேன்.
 கூட இருந்த ரூம்மேட்ஸ் எல்லாம் ‘அய்யோ அப்படிச் செய்யாதே ‘னு
சொல்லச் சொல்ல கேட்காமல் செய்தேன்.
‘கடிதத்தை அப்படியே வைத்து அந்தக் கல்லூரி பிரின்ஸ்பாலுக்கு ஒரு கடிதம்.
முதலில் உங்கள் மாணவர்களுக்கு உருப்படியாக ஆங்கிலம்
 எழுதக் கற்றுக்கொடுங்கள்.
அதன் பிறகு காதல் கடிதம் எழுதச் சொல்லுங்கள்! ‘ என்று.
எல்லாம் இன்றைக்கும் இருக்கிற அதே அசட்டுத்துணிச்சல்தான்.
சேவியர் பிரின்ஸ்பால் ஃபாதர் ரொம்ப நல்லவராக இருக்க வேண்டும்.
அப்படியே அந்தக் கடிதம் திருத்தி எழுதப்பட்டு எனக்கு வந்தது..
 எங்கள் கல்லூரி வார்டன் முகவரியுடன்!
அவ்வளவுதான்.. கல்லூரி பிரின்ஸிபால் வரைக்கும் கடித மேட்டர் போய்விட்டது.
கல்லூரி புரபோசர்களின் ஸ்டாஃப் ரூமில் ஒரு பட்டிமன்றம்.
 நான் செய்தது சரியா தவறா ? என்று
ஆனா நான் எதிர்பார்த்த மாதிரி எங்க வார்டனோ பிரின்ஸியோ என்னைச் சீட்டுக்கிழிக்கவில்லை.
அவர்களுக்கும் என் துணிச்சல்மீது ஒரு சின்ன சந்தோசமிருந்தது
 என்பதை அவர்கள் வெளிக்காட்டாவிட்டாலும் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது..
அந்தத் தப்பும் தவறுமான கடிதத்துடன் சேர்த்து எழுதப்பட்டிருக்கும் தவறுகள் இல்லாதக் கடிதம். அதே கவருடம் இன்றும் என் அசட்டுத்துணிச்சலுக்கு அத்தாட்சியாய்.
எப்போதாவது தோன்றும்..இதை எழுதியவனின் மனம் எவ்வளவு காயப்பட்டிருக்கும் என்னுடைய அதிகப்பிரசங்கித்தனத்தால் என்று.
அப்போதெல்லாம் அவன் யார் ? அவன் எப்படி இருப்பான் ?
அவன் பட்டம் வாங்கி இருப்பானா ?
அவனுடைய கல்லூரி பிரின்சிபால் அவனைத் திட்டினாரா ?
அவனிடம் ஒரு சின்னதா ஒரு மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டால்
நல்லா இருக்கும்னு அடிக்கடித் நினைப்பு வரும்..முகம் தெரியாத
அவனை பல விதங்களில் மனசு கற்பனைச் செய்துகொண்ட காலங்கள் உண்டு.
அப்புறன் சினிமா ஸ்டைலில் அவனே என்னைப் பெண் பார்க்க வருவதாகவும்
 திருமணம் செய்துகொள்வதாகவும் சண்டை போடுவதாகவும்…
 கண்டபடி கனவுகள் வந்து தூக்கம் கெட்ட இரவுகள் பல உண்டு.
….
இந்தக் கடிதங்களை எல்லாம் ஒரு கவரில் மொத்தமாகப் போட்டுவைத்தேன்.
ஆமாம்.. கிழித்து எறியாமல் எதற்காக இன்னும் குப்பையா சேர்த்து வைக்கனும் ?
சரி இருந்துட்டுப் போகட்டுமே.. இப்போ என்ன ?
என் கணவர் எழுதிய கடிதங்களை வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்.
திருமணம் நிச்சயமானவுடன் எழுதி இருந்த முதல் கடிதம்.
அதே எல்லோரும் சொல்ற டயலாக்.
‘உன்னைப் பாத்தவுடனேயே நீதான் எனக்கானவள் ‘ என்பதை என் மனசு சொன்னது! ‘
நிறைய உளறல்கள்.. இப்படியே..
அப்போதெல்லாம் இந்த உளறல்களைத்தான் எத்தனைத் தடவைகள்
 திருப்பி திருப்பி வாசித்திருக்கிறேன்.
அப்படி என்ன புதுசா எழுதியிருந்தார் ?
அப்புறம் திருமணமாகி சில மாதங்களில் அவருக்கு ஆபிஸ் டிரெயினிங்க்
.. ஒரு இரண்டு மாதப்பிரிவு.
அப்போது எழுதியிருந்தக் கடிதங்களைப் பிரித்தால் ‘ஒரே முத்த ம்மழை ‘
சரியான முத்தப் பைத்தியம்.. முத்தப்பிசாசு.. ‘
செல்லமாகத் திட்டிக்கொண்டே அந்தக் கடிதங்களை பத்திரமாக மடித்தேன்.
சின்னவன் பிறந்திருக்கும்போது அம்மா வீட்டில் இருக்கும்போது அவர் எழுதியது..
அவருக்குத்தான் என் மீதும் குழந்தைகள் மீதும் எத்தனை அன்பு, கரிசனம்..
திரைச்சீலைகள் விழுந்து லைட்டுகள் போடப்பட்டு மணி அடித்த மாதிரி..
வாசல் மணி ஒலித்தது. அந்தக் கடிதங்களை எல்லாம் அப்படியே பெட்டியில்
 போட்டுவிட்டு கதவைத் திறந்தேன்.
போஸ்ட்மேன் கடிதங்களைக் கொடுத்துவிட்டுப் போனான்.
அவர் கடிதத்தைப் பிரித்தேன்.
‘நான் அனுப்பிய டிராப்ட் கிடைத்ததா ? இன்சுரன்ஸ் பிரிமியம் கட்டிவிட்டாயா ?
பிள்ளைகளுக்கு அடுத்த மாதம் பீஸ் கட்ட பணம் தேவைப்படும்
 என்பதால் அதிகமாக பணம் அனுப்பி இருக்கிறேன்.
எனக்கு இந்த வருடம் லீவுக்கிடைக்காது என்று நினைக்கிறேன்.எல்லோரும்
லீவில் போவதால் ஓவர் டைம் கிடைக்கும். எப்படியும் ஊரில் ஒரு
வீடு கட்டிவிட்டால்,நாளைக்கு நமக்குத்தானே நல்லது.
உனக்கு மூட்டுவலி எப்படி இருக்கிறது ?
அம்மாவுக்கு பி.பி கண்ட் ரோலில் இருக்கிறதா ?
எனக்கு சுகர் கண்ட் ரோலில் இருக்கிறது. ‘
திறந்து கிடந்த டிரங்க் பெட்டி..
அதில் மடித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் பழையக்கடிதங்கள்..
இரண்டையும் மாறி மாறி பார்த்தேன்.
அமைதியாகப் போய் எல்லா கடிதங்களையும் கிழித்தேன்.
மூட்டுவலி, சுகர், பிரஷர்.. நடுவில்..
அன்புடன் எழுதப்பட்ட அன்புடன் கடிதத்தை
 அன்புடன் மீண்டும் வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்…
(மீள்வாசிப்புக்காக. கணையாழி இதழில் அக்காலத்தில் வெளிவந்தக் கதை. 2005ல் வெளிவந்திருக்கும் என் மின்சாரவண்டிகள் சிறுகதை தொகுப்பிலிருந்து)

Wednesday, June 21, 2017

பிச்சிப்பூ

எல்லாமே சொல்லித்தான் ஆகவேண்டுமென்பதில்லை.
சொல்லிவிடவும் முடிவதில்லை.
பிச்சிப்பூ வாசனையை எப்படி சொல்வேன்?!"

flow-300x150.jpg (300×150)

அவள் எழுதிக்கொண்டே இருந்தாள்.
பக்கம் பக்கமாக.
எல்லாவற்றையும் எழுதுவாள்.
சிரித்ததை அழுததை சண்டைப் போட்டதை.. குறைந்தது 
பத்துக் கேள்விகள் அவள் கடிதத்தில் இருக்கும்.
அவளுக்கென்ன வேலை வெட்டி இல்லாதவள்.
நினைத்த நேரத்தில் உட்கார்ந்து எழுதிவிட முடியும்.
என்னைப் போல அலுவல், மீட்டிங், தொழிற்சங்கம், அரசியல்
 என்று ஆயிரம் வேலைகள் அவளுக்கு அப்படி இல்லை.
அதனால் தான் அவள் எழுதிக் கொண்டே இருந்தாள்.
சில சமயம் எரிச்சல் வரும் அவளின் குழந்தைதனமானக் கேள்விகளால்.
சில சமயம் கோபம் வரும் அவள் புரிந்தும் புரியாமல் கேள்விகேட்பதால்.
சில சமயம் குழப்பமாய் இருக்கும் இதை ஏன் அவள் எனக்கு
 எழுத வேண்டும் என்று.
சில சமயம் சின்னதாக ஒரு பூ பூக்கும்.. சின்ன பிச்சிப்பூ
 மொட்டுவிரியும்போது அந்தச் சன்னல் வழியாக வீசும் காற்றில்
 மணம் கலந்து உடல் தழுவும்போது
சிலிர்க்குமே அப்படி சின்னச் சின்ன செயல்களில் 
அவள் அன்பு மொட்டவிழும். அப்போதெல்லாம் ஒடிப்போய் 
அவளைப் பார்க்க வேண்டும் என்று உள்ளம் பரபரக்கும்.
‘என்னடா ‘ என்று அவள் கைப்பிடித்து கல் பெஞ்சில் 
அமர்ந்து கதைப் பேச வேண்டும் போலிருக்கும்.
அதை வெளியில் அவளிடம் காட்டிக்கொள்ள 
நினைக்கும்போதெல்லாம்
‘சரிதான் அவள் சரியான அரைலூஸு ‘ என்று மனசு 
சாவியாகி பூட்டி வைத்துவிடும்.
அவள் எவ்வளவு இறங்கி வந்தாலும் 
‘என் வாழ்வில் உனக்கு எப்போதும் தனி இடம் உண்டு ‘ 
என்று சொல்லாமல் மனசு சண்டித்தனம் பண்ணும்.
அவளைப் பார்க்க வேண்டும்.. 
எப்படித்தான் அவளுக்கு இவ்வளவு நேரமிருக்கின்றதோ
 எழுதவும் படிக்கவும். காலையில் மடல் எழுதியிருந்தால்
 மாலையின் மின்னஞ்சலில் அவள் பதில் எழுதியிருப்பாள்..
‘என்ன வேகம் இவளிடம்.. ‘
அதனால்தான் முணுக்கு முணுக்கென்று
 அவளுக்கு என்னிடம் கோபம்வரும்.
ஆபிஸ் விசயமாக அகமதாபாத் போக வேண்டி இருந்தது. அவளைப் போய் பார்த்துவிட்டு வரவேண்டும் என்று நினைத்தேன்.
சொல்லக் கூடாது சர்ப்ரைஸ்சாக போய் நிற்க வேண்டும்.
அவள் சந்தோஷத்தை அப்போது பார்க்க வேண்டும் என்று
 ஒரு வினோதமான ஆசை.
அப்படித்தான் ஏர்போர்ட்டிலிருந்து ஒரு டாக்சிப் பிடித்து
 அவள் வீட்டுக்குப் போனபோது பொழுது விடிய ஆரம்பித்திருந்தது.
அவள் கிட்சனில் மட்டும் விளக்கு எரிந்தது.
வாட்மேனிடம் விவரமெல்லாம் சொல்லிவிட்டு உள்ளே 
டாக்சி நுழைந்தது.அவள் வீட்டுக் கதவின் காலிங்க்பெல்லைஅழுத்தியபோது
 அவள்தான் வந்து திறந்தாள்.
குளிருக்காக ஒரு சால்வையைப் போர்த்தியிருந்தாள்.
அவள் குடும்பத்தில் ஒவ்வொருவராக அறிமுகப்படுத்தினாள்.
கணவன், குழந்தைகள், மாமியார், நாத்தனார் பிள்ளை, தங்கையின் மகள்..
ஒரு கூட்டமே இருந்தது.
ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்கள் எழுந்து வரவர அவள் சுடச்சுட கையில்
ட்டீயா காபியா என்று கேட்டு கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.
7 மணியிலிருந்து காலை உணவுக்காக டைனிங் டேபிளில் அவர்கள்
உட்காரும்போது தோசைக்கு சாம்பாரா, சட்னியா, பொடியா
 என்று கேட்டுக் கேட்டு அவள் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தாள்.
அப்போதெல்லாம் என்னைப் பார்த்து மெளத்தில் 
விசாரித்துக்கொண்டிருந்தாள்
‘நலந்தானே ‘ என்று.
ஒவ்வொருவருக்கும் மதியச் சாப்பாடு..
 டிபன் பாக்ஸை பிளாஸ்டிக் பையில் சுற்றி டைனிங் டேபிளில்.
கடைசியாக அவள் கணவர் கிளம்பிப்போகும்போது மணி 10 ஆகிவிடுகின்றது.
அதன்பின் கிட்சனில் குவிந்து கிடக்கும் பாத்திரங்களை வேலைக்காரிக்காக ஒதுங்க வைத்து விட்டு மாமியாருக்கு குளிக்க வெந்நீர் தயார் செய்தாள்.
மாமியார் ஏதோ நடமாடிக் கொண்டார். பக்கவாதம் வந்ததில் முக்கால் வாசி போய்விட்ட கையும் காலும்.,
அவர்களைக் குளிக்க வைத்து சுடச்சுட தோசை..
இடையில் இன்சுலின் ஊசி வேறு.
11.30 மணிக்கு நவதானியங்கள் போட்ட கஞ்சி தயாரித்து
 மாமியாருக்கு குடிக்கின்ற சூட்டில் பதமாக கொடுத்துவிட்டு 
குளிக்க ஓடினாள்.
அவசரம் அவசரமாக குளித்துவிட்டு வந்திருக்க வேண்டும்.
தலை முடியிலிருந்து இன்னும் சொட்டுச்சொட்டாக
 தண்ணீர் முத்துக்கள்.
பக்கத்தில் போய் அவள் தலை முடியை துவட்டி விட வேண்டும்
 போலிருந்தது.
அதெல்லாம் முடியாதுதான்.
நினைப்பதை எல்லாம் அவள் வாழ்க்கையில்
 என்னால் செய்ய முடியாதுதான்.
எந்த உறவின் பெயரில் அவளை நான்
நெருங்க முடியும் ?
மெளனமாக அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
ஒரு அரை மணிநேரம் காய்கறி நறுக்கும்போது டைனிங் டேபுளில் 
உட்கார்ந்து கொண்டே என்னிடம் சுகச் செய்திகளைக் கேட்டாள்.
12.30 க்கு மாமியாருக்கு பத்தியச் சாப்பாடு.
1.30லிருந்து ஸ்கூலில் இருந்து தங்கை மகளும் அவள் மகனும் வந்தார்கள்.
அவர்களுக்கு சாப்பாடு கொடுத்துவிட்டு என்னையும் சாப்பிடச் சொன்னாள்.
நான் சாப்பிட உட்கார்ந்த உடன் உள்ளேயிருந்து
 மாமியார் கூப்பிட  ‘என்ன வேண்டும் ‘ என்று ஓடினாள்.
எனக்குச் சாப்பாடு கொடுக்கும்போது நான்குதடவை அவள் மாமியார் கூப்பிட்டார்கள்.
அவர்கள் அவளை வேண்டுமென்றே அழைப்பது போலிருந்தது.
நான் பயண அசதியில் ஒரு மணி நேரம் கண்ணயர்ந்தேன்.
மணி 3.30 தாண்டி விட்டது.
கல்லூரி போனவர்க
ளும் வந்தாகிவிட்டது ..
மாலை டீ , டிபன்…
இடையில் ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கும் தொலைபேசி..
7 மணிக்கு ஆரம்பிக்கும் இரவு உணவு வேலை
8.30 லிருந்து ஒவ்வொருவராக இரவு உணவு சாப்பிட உட்காருவது..
அவள் கிட்சனிலிருந்து வெளியில் வரும் போது மணி 11.30..
நான் தூங்கி விட்டேனா என்று என் அருகில் வந்து பார்த்தாள்.
எனக்குத் தூக்கம் வரவில்லை.
ஆனாலும் தூங்கவில்லை என்று அவளிடம் காட்ட விருப்பமில்லை.
மெதுவாக ஒரு மெல்லிய போர்வையை எடுத்து என் கால்களை மூடி சன்னல் கண்ணாடிகளை இழுத்து அடைத்துவிட்டு பேஃன் வேகத்தைக்
குறைத்துவிட்டு அவள் போகும்போது 
என் கண்களிலிருந்து கண்ணீர்த்துளிகள்
தலையணையை ஈரமாக்கியது.
மறுநாள் அவள் கணவர் ஆபிஸ் காரிலியே 
என்னை ஏர்போர்ட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றார்.
அவளிடன் போய் வருகின்றேன் என்று சொன்னபோது
அவள் தலையை மட்டும் ஆட்டினாள்.
சத்தம் கொடுத்தால் எங்கே உடைந்து போன குரல் உள்ளத்தைக் காட்டிக் கொடுத்துவிடுமோ என்று என் கண்களைச் சந்திக்காமலேயே
அவள் விடை கொடுத்தாள்.
வீட்டுக்குப் போனவுடன் என்ம னைவிக் கேட்டாள்..
எனக்கு என்ன வாங்கி வந்தீர்கள் என்று . நேரமில்லை
 என்று சொன்னவுடன் கோபம்.. 
அது சாப்பாடு மேசையில் கரண்டியில் ஒலித்தது.
நான்கு நாட்களில் எதுவும் வைத்த இடத்தில் இல்லை.
எங்கே என்று கேட்டால் ‘ எனக்கென்னப்பா தெரியும் ?
 எனக்கு இப்போ ஆபிஸ் விட்டு வரவே ரொம்ப லேட்டாயிடுது.. ‘
நான்கு நாட்கள் பிரிவில் மனைவியின் மடிக்கு
 மனசு ஏங்க தொட்டவுடன்
‘ப்ளீஸ்ப்பா என்னாலே முடியாது.. ஆபிஸ்லே நிறைய வேலைப்பா.. ‘
முகத்தை திருப்பிக்கொண்டு தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள்..
துணி துவைப்பதலிருந்து பிள்ளைகளுக்கு மதிய உணவு தயாரிப்பதுவரை வேலையாள்தான். 
அப்படியும்மென்னதான் டயர்டோ ?
ஏங்கும்போது கிடைக்காது என்தர்மபத்தினியிடம்  எதுவும்….
எழுந்து கொல்லைப்பக்கமாகப் போய்நின்று கொண்டு சிகிரெட் புகையை
இழுத்து விடும்போது அவள் முகம் நினைவில்…!!!
அவள் கண்கள்.. புரியாத பாஷையில் என்னவோ பேசியது.
சிகிரெட் முனையின் சின்னக் கங்கு விரல் நுனியைச் சுட்டபோது
அனிச்சையாகக் கூட கத்த மறந்துபோனது.
‘தீக்குள் விரலை விட்டால் நந்தலாலா..உன்னைத்
தீண்டும் இன்பம் தோன்றுதடா நந்தலாலா.. ‘
என்று சம்மந்தா சம்மந்தமில்லாமல் பாரதிப் பாட்டு நினைவுக்கு வந்தது.
இப்போதெல்லாம் அவள் கடிதங்களுக்குப் பக்கம் பக்கமாக பதில் எழுதுவதில் தனி இன்பம்.
தினமும் இரண்டு மூன்று கடிதங்கள்..
அவள் கடிதம் வந்திருப்பதை கைபேசி சொல்லியுடன்
கைபேசியிலேயே மின்னஞ்சலில் அவள் கடிதத்தை
வாசித்துவிடும் அவசரம்..
உடன் பதில்.. அதிலொரு இனம்புரியாத மகிழ்ச்சி
இந்த எழுதும் கைகள் இருக்கும்வரை..
வாசிக்க கண்கள் இருக்கும்வரை…
கைகளும் கண்ணும் நோய்நொடி இல்லாமல் இருக்கும்வரை..
எழுதிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்..
அப்போதுதான் எழுத முடியாத ஒரு காலமும் வந்துவிட்டால்,
எழுதிய நினைவுகளில், வாசித்த நினைவுகளில் அந்த மெல்லியப் பிச்சிப்பூவின் வாசனையைக் கடைசிவரை உணர்ந்து கொண்டே இருக்க முடியும் என்ற
உயிர்ப்பூ சொல்லுகின்றது.
என் நீண்ட கடிதங்கள், உடன் பதில் .. இதிலெல்லாம் அவள் திக்கு முக்காடிப்போய் சந்தோஷத்தில் இருப்பாள் என்று நினைக்கும் போதே மனசு றக்கைக் கட்டிக்கொண்டு வானத்தில் பறப்பது போலிருந்தது.
நண்பன் சொன்னான்..
‘டேய்.. நீ உன்னையும் அறியாமல் அவளைக் காதலிக்க ஆரம்பிச்சிட்டே ‘
அவனுக்கு என்ன தெரியும் நான் பலமுறை பலரைக் காதலித்து இருக்கின்றேன். அதனால் எனக்கு அவனைவிடக் காதலைப் பற்றி அதிகமாகவே தெரியும்.
இது வெறும் காதல் இல்லை…
அதுக்கும் மேலே ஒன்னு.. சொல்லத்தெரியலை…
எல்லாமே சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும் என்பதுமில்லை.
எல்லாமே சொல்லில்தான் வாழ வேண்டும் என்பதுமில்லை.
அனுபவிக்கறவனுக்கு மட்டும்தான் பிச்சிப்பூ வாசனைத் தெரியும்
என்னதான் சொல்லில் கொண்டுவர முயற்சி செய்தாலும்
பிச்சிப்பூவின் வாசனையை வார்த்தைகள் தந்துவிட முடியுமா ?
—————————————————————————
மீள்பதிவு. 2004 ஜனவரியில் எழுதிய கதை.

Monday, June 19, 2017

அம்ச்சி தாராவி

அம்ச்சி தாராவி

Plastic-recycling-factory-roof-Dharavi-slum-Mumbai-India1.jpg (1600×899)

தாராவி ஆசியாவின் குடிசை, உலகின் மிகப்பெரிய குடிசைகள்
 வரிசையில் 3வது இடத்தில் இருக்கிறது 
  தாராவியின் சாக்கடைகளை, சால்களை, குடிசைகளை
 அடிப்படை வசிதிகள் இல்லாத வாழ்விடங்களைக் காட்டுவதில்
 அனைத்து ஊடகங்களும் அன்று முதல் இன்றுவரை
 போட்டிப்போடுகின்றன. ஆஸ்கார் விருது பெற்ற படம் வேறு
 இதில் பெரும்பாங்காற்றி இருக்கிறது.
இதெல்லாம் பொய்யல்ல. ஆனால் இவை மட்டுமல்ல தாராவி.
தாராவிக்கு இன்னொரு முகம் உண்டு.
என்னைப் போல தாராவியில் பிறந்து வளர்ந்தவர்களுக்கு 
அந்த முகம் புதிதல்ல.
இந்த தாராவியில் தான்  பெயரில்லாத 20,000 குடிசைத் தொழில் 
யுனிட்டுகள் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. 
மிகவும் முக்கியமானது  recycling units 
மறு சுழற்சி முறை தொழிற்கூடங்கள். 
அதுவும் மாராட்டிய மண்ணின் கழிவுப்பொருட்கள் மட்டுமல்ல, பிறநாடுகளின் கழிப்பொருட்களும் வந்து இறங்குகின்றன.
 உடைந்த பொம்மைகள் கூழாகி மீண்டும் பணக்கார குழந்தைகள் விளையாடும் பார்பி டால்களுக்கான 
கச்சாப்பொருளாகின்றன.
மண்ணால் செய்யப்படும் மண்பாண்டங்கள், அகல்விளக்குகள்,
 தண்ணீர் கூஜாக்கள், சமையல் பாண்டங்க்கள் 
என்று மண்பாண்ட தொழில்,
தோல் பதனிடும் தொழிற்சாலையில் வளர்ச்சியில் உருவாகும் 
தோல்பை, பர்ஸ், செருப்பு வகைகள், சூட்கேஷ்கள் இன்னொரு பக்கம்..
இத்தொழில்களின் ஓராண்டு வருமானம் மட்டும்
 665 மில்லியன் டாலர் !
200க்கும் அதிகமான e-commerce விற்பனை தளங்கள்
 இன்றைய தாராவி இளைஞர்கள் கையில்.

அண்மையில் தாராவியில் ஒரு நிகழ்வில் கலந்து கொண்டேன். இளைஞர்களின் ராக் இசை, , தாராவி கானா பாடல்கள், 
ஹிப்பப் டான்ஸ்.. என்று கலக்குகிறார்கள். இன்னும் அணையாத அக்னிக்குஞ்சுகளாக அவர்கள்
நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக தென்பட்டார்கள்.
தாராவியின் எதிர்காலத்தின் குரலாக
முகமாக  முகவரியாக  இவர்கள் அனைவரும் இருப்பார்கள்,




Friday, June 16, 2017

காந்தியின் மனம்

காந்தியின் மனம்..
THE MIND OF MAHATMA GANDHI புத்தக வாசிப்பு அனுபவத்தில்..
naj754.jpg (354×550)
நமக்கெல்லாம் கனவுகள் விடிவதற்குள் முடிந்துவிடுகின்றன.
சிலருக்கு கனவுகளின் மயக்கம் அன்றைய பொழுதில்
ஏதோ ஒரு வகையில் நீடிக்கிறது. இதில் கவிஞர்களின்
 கனவுலகம் அலாதியானது. கனவுக்கும் நிஜத்திற்கும் நடுவில்
 கவிஞன் ஊசலாடுகிறான்.
அவன் மொழியுலகம் அதனால் தான் வித்தியாசப்படுகிறது.
கனவுகளை நோக்கி ய பயணத்தில் சமூகமும் 
சமூகவிலங்காக அவன் பெறும் அனுபவமும்
 அவன் மொழியை மொழியின் பொருளை ஆழப்படுத்துகின்றன.
 அவன் என்பது அவனாக மட்டுமின்றி அங்கே சமூகமும்
 அவனிடமிருந்து தன்னைப் பிரதி எடுத்துக்கொள்கிறது.
அதனால் தான் எப்போதுமே வாசகன் அவன் எழுத்துகளில்எங்கேயோ
 ஒரு புள்ளியில் தன்னையும் அடையாளம் காணுகிறான்.
இதில் ஒரே புள்ளிக்கு பல்வேறு அடையாளங்களும்
 ஒவ்வொருவருக்குமான வரிகள் வெவ்வேறாகவும் அமைந்து 
அவன் எழுத்தின் அடிமுதல் முடிவரை
தேடிச்செல்லும் பயணத்தை உருவாக்கி விடுகின்றன.
ஆனால் அவன் 24X7 கனவுகளுடன் வாழ்வதில்லை! 
இன்னும் சொல்லப்போனால்
அவன் 24X7 கவிஞனாக எழுத்தாளனாக ஓவியனாக இருக்க வேண்டியதில்லை.
இருப்பதும் இல்லை! ( சில விதிவிலக்குகள் இதிலும் உண்டு)
ஆனால் தலைவர்கள் அப்படி இருந்தால்..!
அண்மையில் வாசித்த புத்தகம் THE MIND OF MAHATMA GANDHI .
காந்தி தன்னைப் பற்றியும் தன் சமூக நிலைப்பாடு குறித்தும்
 எழுதியவைகளின் தொகுப்பு நூல். 1945ல் முதல் பதிப்பு வெளிவந்தது.
முதல் அத்தியாயத்தில் காந்தி தன்னைப் பற்றி எழுதி இருக்கும் 
சுயவிமர்சனங்கள் கவித்துவமாக வந்து விழுகின்றன.
மொழியாளுமை நம்மை வசீகரிக்கிறது..
>Neither saint nor sinner –
>I will not be a atraitor to God to please the whole world –
>I have no secret methods, I know no diplomacy save that of truth. I have no weapon but
Non violence.
>My life has been an open book. I have no secrets and I encourage no secrets.
I have been known as a crank, faddist, amd man. Evidently the reputation is well deserved.
>My mahatmaship is worthless. It is due to my outward activities , due to my politics which
Is the least part of me and is, therefore, evanescent.
 I do not want to die….of a creeping paralysis of my faculties – a defeated man. AN ASSASSIN’S BULLET MAY PUT AN END TO MY LIFE , I WOULD WELCOME IT.
 I AM NOT AFRAID TO DIE IN MY MISSION, IF that is to be the fate.
 Iam an optimist beause I expect many things from myself. I have not got them,
As Iam not yet a perfect being.
இப்படியாக சுயவிமர்சனங்களைத் தாண்டி
ஒரு சமூகவிடுதலைக்கான அரசியல் களத்தில் 
அவருடைய அதீதமான கனவுலகம் நம்மைப் பயமுறுத்துகிறது
. சில நேரங்களில் எரிச்சல் கூட வருகிறது.
ராமராஜ்யம் என்று நான் சொல்வது இந்து ராஜ்யம் அல்ல 
என்று வெவ்வேரு இடங்களில் தொடர்ந்து சொல்லி வந்துள்ளார் காந்தி. 
ஆனால் ராமன் என்ற பெயர்ச்சொல்லுக்கு இருக்கும்
 மரபான புராதான புராண மத அடையாளங்களை 
அறியாதவர் அல்ல காந்தி. 
காந்தி தேசம், சத்தியாகிரக தேசம், ஏன் அஹிம்சை தேசம் என்று கூட
 அவர் தன் கனவு ராஜ்யத்திற்கு பெயர் சூட்டி இருக்கலாம்.
 அப்படி எல்லாம் செய்யாமல் பல நூறு ஆண்டுகள் மக்கள்
நம்பிக்கையில் இருக்கும் ராமன் என்ற இந்துக்கடவுளின்
 அடையாளத்தை எடுத்துக்கொண்டு நான் சொல்லும் 
ராமராஜ்யம் இப்படிப்பட்டது என்று பலநூறு பக்கங்கள்
 எழுதினாலும் பேசினாலும் ராமனின் அடையாளம்
பொதுஜனப்புத்தியில் மாறிவிடப்போவதில்லை.
 மாற்றம் பெறவுமில்லை.
தீவிரமான காந்தியவாதிகள் கூட காந்தி பேசிய ராமராஜ்யத்தை
 எந்தளவுக்குப் பொருட்படுத்தினார்கள் என்பதை
 எண்ணிப் பார்க்க வேண்டி இருக்கிறது.
நேரு வெளிப்படையாகவே காந்தியின் ராமராஜ்யத்தை
 எதிர்த்து வந்தார்.
இன்றைக்கு பிஜேபி காரர்கள் மாட்டிறைச்சி அரசியல் செய்வதை 
எதிர்க்கிறோம். ஆனால் இந்த மாட்டிறைச்சி அரசியல் காந்தியத்தில்
கொண்டாடப்பட்டிருக்கிறது
. Cow protection is the gift of Hinduism to the world. And Hinduism will live so long as there are Hindus to protect cow…
Hindus will be judged not by their tilaks, not by the correct chanting of mantras, not by their pilgrimages, not by their most punctilious observances of caste, rules but their ability to protect COW ( pg 388)
மாட்டிறைச்சி பக்கத்தில் காந்தி காட்டும் இந்துவும்
 ராமராஜ்யத்தில் ராமனும் ரஹீமும் ஒன்றே என்று பேசுவதும்.. .. ? ???
எச்சரிக்கை.. .
ஒரே நாளில் இந்த இரண்டு பக்கத்தையும் சேர்த்து வாசித்தால்..
வாசிக்கிறவனுக்கு யோசிக்கும் திறன் பிறழ்ந்துவிடும் அபாயம் உண்டு.
இன்றைய அரசியல் இந்துத்துவ அரசியல் முகமாக
நாம் காணும் ராமர்கோவில் முதல் மாட்டிறைச்சி தடை
வரை.. காந்தியின் காந்தியத்திலிருந்து ஒழுகி
வந்திருக்கிறது என்பதை உணரும் போது அந்த
அஹிம்சைவாதியின் அரசியல் நம்மை அச்சுறுத்துகிறது !
அதீத கனவுநிலை தனிமனித அனுபவமாக வெளிப்படும் 
போது ரசிக்கவும் கொண்டாடவும் முடிகிறது. 
அதுவே சமூக அரசியலில் தீர்வுக்கான முன்மொழிதலாக
 இடம் பெறும் போது யதார்த்த நிலையிலிருந்தும்
களத்திலிருந்தும் முழுவதுமாக விலகி ஒரு மாய உலகத்தை 
மட்டுமே காட்டுகிறது.
காந்தி சொல்ல விரும்பிய கருத்துகள் அவருடைய 
மேற்பார்வையில் அவர் இசைவுக்குப் பிறகு புத்தகமாக
 வெளிவந்திருக்கிறது என்ற குறிப்பு
 இப்புத்தகத்தைக் கவனிப்புக்குரியதாக்குகிறது.